Coachen als Rembrandt

Een van mijn passies is schilderen. Als ik op zolder sta, gekleed in mijn als schort dienstdoende doktersjas, de geur van verf en terpentine in mijn bevallige neus, met de cd van Bløf op repeat, ben ik helemaal in mijn element.

Ik schilder het liefst mensen. Ik probeer het mens dat voor mijn ezel staat zo goed mogelijk over te brengen op mijn doek. Dan kijk ik en voel ik lichaam en gezicht vorm krijgen onder mijn penselen. Een oog is eerst een ronde vlek, en soms kan ik het tot leven brengen met een witte stip op precies de goede plek. Een penseelstreek vormt een schaduw die een mond soms net tot die unieke mond van mijn model maakt. Soms is de gelijkenis blijkbaar zo treffend, dat de herkenning mensen ontroert. Voor mijn gevoel is het dan iets van de ziel dat ik zichtbaar heb gemaakt.

Waarschijnlijk komt dat doordat ik dan alleen schilder wat ik werkelijk zie. Niets meer en niets minder. Ik interpreteer dan zo min mogelijk, ik neem alleen waar en geef het weer op het doek. Alleen dan kan ik een zo zuiver mogelijke weergave maken van wat deze persoon uniek maakt.

Als ik coach, wil ik ook iets van de ziel zichtbaar te maken. En de ziel laat zich zien, als je zuiver waarneemt. In plaats van je eigen waarden en overtuigingen je blik te laten vertroebelen, kun je kijken naar wat er is, luisteren naar wat je hoort en voelen wat je voelt. Zo geef je een mens op een zuivere manier aan jezelf en aan anderen weer. Een weergave die mensen ontroert, omdat ze zichzelf erin herkennen. Want alles is zoals het is. Niets meer, en niets minder.