Leven als een jonge hond

Leven is bewegen. Een mens is geen statisch, onveranderlijk gegeven. Een mens is een proces. We leren van onze fouten. Als we altijd alles hetzelfde doen, zal de uitkomst ook vaak hetzelfde zijn. Als we niet meer bewegen, staan we stil.

Soms willen mensen niet meer bewegen. Ze zijn verstijft en verstard in vaste patronen. Waarom zouden mensen blijven hangen in een bepaald patroon? Waarom zouden ze ophouden met bewegen, met zich ontwikkelen, met nieuwe dingen uitproberen? Waarom keren ze zich af van die kinderlijke nieuwsgierigheid, die het leven zo opwindend en betoverend kan maken?

Vaak zijn mensen zich er niet van bewust. Ze voelen zich gevangen in hun zelf gecreёerde gevangenis, en weten niet dat het een gevangenis is. Ze zien geen muren, en voelen ze wel. Ze durven geen stappen meer te zetten, uit angst hun neus te stoten.

Jaren geleden stond ik oog in oog met een jonge herdershond. Ze zat in een kennel van twee vierkante meter. Ze was ongeschikt om waakhond te worden, dus sleet ze haar dagen in gevangenschap. Nooit kwam ze het hok uit. Ik keek in haar ogen, herkende de hopeloosheid en wist dat ik haar nooit achter zou kunnen laten. Je leven leiden zonder ooit zorgeloze bewegingsvrijheid te kennen, dat gunde ik niemand. Ik opende het hok en droeg het hondje langs haar verbouwereerde baas naar mijn auto.

Thuisgekomen zette ik haar in de tuin. Ze aarzelde niet. Ze was niet bang. Ze keek om zich heen, zag de onmetelijke vrijheid, en begon als een bezetene de tuin rond te rennen. Staart in de wind, een vrolijke blaf, een en al levensenergie. De verwondering is nooit meer uit haar ogen gegaan.

Stap uit je zelfgemaakte kennel. Stap in de wind, in het leven, in het nu. Bekijk de wereld weer als een klein kind, als een jonge hond. Ik heb net je hok opengezet. Het is aan jou om als een bezetene te gaan rennen.