Rommel jij maar wat aan, of ga je voor de hole-in-one?

Vandaag stond ik weer op de golfbaan. Lekker weer, kopje koffie gedronken, de laatste roddels, en oh ja, we kwamen om te golfen. Even lekker bijpraten onder het genot van een gezond aantal misslagen. Het was allemaal erg gezellig, alleen jammer dat we op de golfbaan stonden.

Ik stond echt maar wat aan te rommelen. Niet geconcentreerd, niet gemotiveerd en de laatste les was al best lang geleden. In het begin schoof ik het af op onwennigheid: ik moet nog even inslaan. Maar na voor de vierde keer in de bunker te hebben staan klunzen terwijl ik al zandscheppend ‘the green’ in ‘the desert’ veranderde, kwam er een prachtige overtuiging omhoog: ik kan er niks van en ik ga het nooit leren.

We waren er maar druk mee. ‘Als ik maar niet in de bunker sla, want daar kom ik pas na 36 slagen weer uit.’ ‘Zullen we opschieten, want er staan mensen op ons te wachten.’ ‘Ik moet niet tegen die boom slaan, want dan verandert de bal van koers.’ ‘Is het al koffietijd? Volgende keer neem ik m’n thermoskan mee.’ We waren overal mee bezig, behalve met de bal in dat gaatje krijgen. Mopperend en gefrustreerd kwamen we aan op de laatste hole.

Daar zei mijn vriendin (en ik zweer het je, ze heeft niets met NLP!): ‘Laten we even focussen dames, deze gaan we in vier slagen halen.’ Na de hele ochtend als een verdwaalde voetzoeker rond te hebben gedoold, klonk deze opmerking mij als muziek in de oren. Ik verbeterde mijn houding, richtte mijn blik op de vlag en sloeg in drie welgemikte slagen de bal in de hole.

Ik slaakte een oerkreet, mijn hand in de lucht en de blik van een overwinnaar in mijn ogen. Focus. Een magisch woord. En niet alleen als je op de golfbaan staat.