Wat een opblaasbal met geluk te maken heeft.

Vandaag mailde Paul me. ‘Hoe gaat het met je?’. ‘Goed hoor...’, schreef ik terug. En omdat ik net een paar rare dagen achter de rug had, met wat twijfels waar eerst zekerheden waren, voegde ik eraan toe: ‘..en het blijft balanceren.’

Mijn gedachten gingen naar mijn sportuurtje van die dag. Ik had een pilates-DVD gekocht met bijpassende ‘balanceball’. Balanceren op een opblaasbal. Spieren aantrekken en loslaten, evenwicht vinden en bewaren. Een constante zoektocht naar de juiste balans. In het begin viel ik steeds van de bal, en maakte ik grote onhandige bewegingen naar rechts om grote, onhandige bewegingen naar links te corrigeren. Na wat oefening volstonden steeds kleinere, subtiele beweginkjes om mijn balans te hervinden. En het waren juist die kleine beweginkjes die mijn lichaam versterkten, voelde ik de volgende dag (auw).

Ondanks menig zetje uit onverwachte hoek, weet ik in het dagelijks leven gelukkig steeds beter en sneller mijn balans te vinden. Vroeger verloor ik regelmatig mijn evenwicht en bleef ik bijvoorbeeld hangen aan de kant van boosheid. Of bleef ik in grote, onhandige bewegingen heen en weer geslingerd worden tussen teveel hooi op mijn vork nemen en teveel passiviteit.

Tegenwoordig kan ik het meestal af met wat kleinere manoeuvres. Een beweginkje in de richting van stress corrigeer ik met een klein beweginkje in de richting van nee-zeggen. Een ongewenst rukje naar spanning corrigeer ik met een ontspannen manier van ademhalen. Onrust verdwijnt met een sudoku. Een vol hoofd met een rondje hardlopen. Het zijn die kleine, doeltreffende beweginkjes die mij steeds weer versterken.

En het blijft het balanceren. Gelukkig maar. Anders zouden we de mooie kleine beweginkjes niet kunnen leren die ons ongemerkt zo krachtig maken.