Zo groots kan klein zijn

Vanmorgen werd ik vroeg wakker. Mijn gedachten dwaalden al snel af naar kleine zaken die ik nog moest doen en naar grote zaken waar ik me zorgen over maakte. Eigenlijk wilde ik nog even verder slapen, maar mijn denken gaf me geen rust.

Op dat moment tjilpte er buiten een vogeltje. Het was een hele korte, hele zuivere tjilp. Het duurde een paar seconden voordat ik besefte dat hij getjilpt had. En doordat hij getjilpt had werd ik me bewuster van de stilte om me heen.

Hij zat daar ergens buiten in de nacht. Ik zag hem niet, en ik hoorde hem niet meer, en toch wist ik dat hij ergens in het donker en in de stilte was. Het was een geruststellende gedachte, de wetenschap dat hij er was. Het was alsof hij mijn onrust had gevoeld en zich daarom even aan mij kenbaar had gemaakt. Zijn rust was voelbaar. Hij maakte zich geen zorgen over de dag die kwam. Hij was er gewoon.

Soms is het genoeg om er gewoon te zijn. Je kunt mensen overladen met adviezen, overtuigen met goede argumenten en overrompelen met al je zorgen. Je kunt jezelf heel groot maken.

En je kunt er ook gewoon zijn. In al je goedheid, in al je liefde, in al je kleinheid. En dan kan een zuivere, welgeplaatste tjilp een wereld van verschil maken.